من

منحنی هایم را رفته اند. تو خطوطم را بخوان. مرا از بر کن. خط به خط. خط های من نشانه های تواَند. نشانه های با تو بودن / با تو ماندن / با تو رفتن. با تو... با چشم و گوشی بسته / همچو کور و کرها. تو را خواستم. همان شب / زیر قرص مهتاب / دستانت مرا به تو گره زدند. قلب من در هوای تو / در آتشفشان تو / منفجر شد. قلبی که ساکت بود. قلبی که ایستاده بود. قلبی که از تپیدن بیزار بود. تو همچو یک شوک الکتریکی / من را به من / من را به زندگی / من را به خودت / بازگرداندی. منی که در کما بودم. صداها برایم گنگ / نگاه ها برایم تار / وجودها همه خواب آلود بودند. من...

من را می پاشم روی زندگی/ تا از من رنگ بگیرد/ نه اینکه من رنگ ببازم/ زندگی به من رنگ بدهد/ نم پس بدهد/ در خیسی هایم. همچو ابری/ سایه ام را پهن می کنم روی زندگی/ خودم آن بالا/ در گذر و شاداب. باید در ارتفاع باشم/ از ارتفاع بنگرم/ حرف هایم از بالا به پایین باشد/ همچو وحی/ الهام/ کشف شوم/ تا من را گوش کنند/ بنویسند و بخوانند.

من...

تو هر روز به من عشق تزریق کن. نعشگی ِ عشق من را مرکز ِ وجود می کند. زمان و زمین حول من می چرخند. خورشید برای من طلوع می کند / غروب می کند. مهتاب برای من می تابد. فلک برای من می چرخد. خدا به من گوش می دهد/ با من راه می رود/ حرف می زند/ می خندد... من از عشق مخدری قوی تر ندیده ام. اعتیادش درمان ندارد/ پیشگیری ندارد/ ترک ندارد. وقتی نیست عجب دردی به جان می افتد. وقتی نیست زیر ِ دست و پایم/ توی دست و پایم/ اضافی ام/ هیچ کجا جای من نیست... هر روز به من / عشق / تزریق کن. این زهرماری را که پادزهرش تویی.

من...

من فهمیده ام که اگر یاد نگرفته باشم زندگی را تعریف کنم، او بی کار نمی نشیند/ تعریف می کند. حتی زمانی که فهمیدم باید زندگی ام را/ فرصت یکباره ام را/ می توانم تعریف کنم، نتوانستم. چون عادت کرده بودم که دیگرآن تعریف کنند. دیگرآنی که از آن ِ زندگی بودند/ آدم های زندگی. دلشان برای زندگی می تپید/ می تپد، نه برای من.در زندگی پرونده هایی هست که همیشه باز می مانند/ زخم هایی هست که زیر پوست زنده اند/ آماده برای دهان باز کردن. شاید برای همین بعضی چیزها را حواله می دهند به آن دنیا/ هنگام و بعد از مرگ/ سر پل صراط. جایی که هیچ عذر و توجیحی پذیرا نیست/ که اگر همچین جایی نباش من...

فهمیدن مانند مُردن است. راه بی برگشتی ست. حتی توقف هم جایز نیست. وقتی دچار فهمیدن می شوی، هی باید بروی، بروی، بروی... نروی نیرویی هست که تو را می کشاند و با خود می برد. یقه ات را می گیرد و تو را در این راه ادامه می دهد. نخواستن اینجا عین نتوانستن نیست. تو با راه یکی می شوی/ با رفتن. همه چیز تو با این راه گره خورده است/ آن هم گره کور. برگشتی در کار نیست...

من...

آدم ها سرابند/ آنها را باور مکن. کوه نیستند/ آنها را فتح مکن. درخت نیستند/ به آنها تکیه مکن. دریا نیستند/ در آنها آب تنی مکن. دشت نیستند/ در آنها خودت را پهن مکن. آدم ها سرابند/ هنگام کویری شدن تو/ هی ندو/ طلب مکن/ چنگ نینداز. آدم ها سرابند/ هنگام تشنگی تو/ نیاز تو / صفا و مروه را راه نرو/ هی ندو.

من...